«Արծիվն ու Կաղնին»

Մի օր Արծիվը ու Կաղնիկի վիճեցին, թե ո՞վ ավելի շատ կապրի, ո՞վ է ավելի դիմացկուն։ Արծիվն հպարտ ասաց՝ ես, Կաղնինել հպարտ ասաց՝ ես։ Շատ վիճեցին, վերջը պայմանավորվեցին, ժամանակ պահեցին, հինգ հարյուր տաիր, թե ո՞վ այնդքան կապրի։ Ու Արծիվն Կաղնուց հեռացավ, դեպի ամպերը և ժայռեռը։ Իսկ Կաղնին դրեց ճյուղերը մի երկաթի, և այսպես կանգնեց անտառում։ Դարեր անց մի օր Արծիվը եկավ ծերացած, անզոր, ձայնը կտրած, հազիվ թևերը քարշ տալով, եկավ հասավ։ Նայեց դես ու դեն, տեսավ Կաղնին արդեն ընկել էր, թեև ճյուղերը կանաչ։
—Հե՜յ, կանչեց, գոռոզ, պարծենկո՜տ Կաղնի, Դե լավ ճանաչիր ինձ ու քեզ հիմի.
Հինգհարյուր տարուց մի ժամ էլ դեռ կա, Ընկել ես արդեն, անկոտրում հըսկա:
—Հինգհարյուր տարի ապրել եմ կանգնած, Էդքան էլ կապրեմ դեռ էսպես թիկնած։ Մինչև լըրանա մի հազար տարին:
Պատասխան տըվավ Կաղնին ընկած վիթխարին: