Արևմտահայերեն
Տղայ մը օր մը կը զայրանայ իր ծերացած հօրմէն, զայն կ՚առնէ ուսին, կը
տանի անտառ մը, հոն կը ձգէ ու տուն կը դառնայ։
Տարիներ ետք կ’ամուսնանայ, որդի մը կ՚ունենայ, կը խնամէ ու կը մեծցնէ
զայն։ Սակայն, այս տղան ալ հօրը պէս երախտամոռ* կ՚ըլլայ։
Օր մըն ալ, երբ ասոր ալ սիրտը կը նեղուի, կ՚առնէ հայրը ուսին ու սարն ի
վեր կը բարձրանայ։
—Տղա՛ս, զիս հոս ձգէ ու ե՛տ գնա,— կ՚ըսէ հայրը։
—Իսկ ինչո՞ւ ճիշդ հոս,— կը հարցնէ տղան։
—Ես հայրս մինչեւ այս ծառն եմ բերած,— կը պատասխանէ հայրը հոգոց
հանելով*։
Կազմող եւ մշակող՝ Արմէն Սարգիսեան
Արեւելահայերէնէ արեւմտահայերէնի վերածեց՝ Արթուր Անդրանիկեան
Այս առակի հեղինակը ուզում է ասել, որ եթե վատություն անես, հետո կփոշմանես որ վատությոյւն էս արել։
Արևելահայերեն բառեր
զայն-նրա
հոն—այնտեղ
հոս-այստեղ
Տարիներ ետք-տարիներ անց
երախտամոռ-լավությունը մոռացող
կ՚ըլլայ-կլինի
ասոր-սրա
զիս-ինձ
մը-մի
կ՚առնէ-կվերցնի
սիրտը կը նեղուի—սիրտը կնեղվի
ԻՆՉՊԷՍ ՉԱՓԵՍ, ԱՅՆՊԷՍ ԱԼ ԿԸ ՉԱՓՈՒԻՍ
୨ৎ Արփի Փիրումյան 𝜗ৎ 