Մի ընտանիքում կույր մարդ կար, որին տալիս էին ամենաընտիր կերակուրը, հագուստը, անկողինը՝ ամեն, ամեն ինչ, բայց գիշեր-ցերեկ թնկթնկում էր ու դժգոհում, որ իր հետ շատ տմարդի են վարվում։
Նրանք կես նկանակ հաց էին ուտում, իսկ կույրը՝ երեք։
Բայց միևնույն էր, նա ողբում էր շարունակ և անիծում իր բախտը։
Եվ կույրի ծնողները, չդիմանալով նրա թնկթնկոցին, շատ բարկանում և մորթում են իրենց միակ գառը, խորովում են և սկյուտեղով մատուցում։
Կույրը հոտվտում է, հետո շոշափելով ուզում է չափը իմանալ։ Վերջապես սկսում է ուտել։
Առաջին պատառը կուլ տալիս ասում է.
-Եթե էսքանը ինձ եք տալիս, հիմա ո՞ վ գիտի ամեն մեկիդ մի ոչխար է հասել։
Առաջադրանքներ
1. Ընթերցի՛ր առակը և մեկնաբանի՛ր:
Պետք չէ՛ անշնորհակալ լինել, բոլորին հավասար պետք է հասնի։
2. Բնագրից օգտվելով, բնութագրի՛ր առակի գլխավոր հերոսին:
Կույր, անշնորհակալ, դժգոհ։
3. Առակի ասելիքը բնորոշող առած-ասացվածքներ գտի՛ր:
Անշհորակալ մարդուն ինչքան անես կդժգոհի։
Անկուշտին ինչքան տաս կասի քիչ է։
Ամեն մի մարդ աշխարհը իր աշինով է չափում։
4. Առակինց դուրս գրել ով և ի՞նչ հարցերին պատասխանող բառերը։
Ով Ի՞նչ
մարդ կերակուր
տնմարդ ընտանիք
գառ հագուստ
ծնող անկողին
գիշեր
ցերեկ
բախտ
հաց
սկյուտեղ
չափ
պատառ
୨ৎ Արփի Փիրումյան 𝜗ৎ 